vlooien bij honden

Hoe goed een hond ook verzorgd wordt, het is nooit te voorkomen dat ie wel eens een vlo of een teek oploopt. Het hoort er gewoon bij. De meest voorkomende parasieten bij honden zijn vlooien, teken en luizen. Vervelende diertjes die veel ongemak kunnen veroorzaken bij onze trouwe viervoeter. Zeker in de zomermaanden is het van belang dat je de hond elke dag even controleert op de aanwezigheid van parasieten.

Vlooien

Er zijn mensen die menen dat wanneer een hond onder de vlooien zit, het een teken van gezondheid is. Daar zit wel een kern van waarheid in, want een vlo heeft op het lijf van een gezonde hond natuurlijk een luizenleven. Maar voor een hond is zo’n vlooienplaag heel vervelend en vlooien kunnen ziekten overdragen. Bovendien is de vlo tussengastheer van de lintworm.

Vlooien zijn kleine zwartbruine springende insecten die zich voeden met het bloed uit de huid van de gastheer. Het speeksel van de vlo bevat een anti-bloedstollende stof. De meeste honden hebben hier nauwelijks last van, maar sommige honden zijn overgevoelig voor deze stof en kunnen dagenlang last hebben van jeuk door een enkel bijtwondje. De hond gaat krabben en schuren en z’n vacht kan in paar uur volledig geruïneerd worden. Dit verschijnsel wordt ook wel zomerschurft genoemd.

Hoe merk je dat de hond last heeft van vlooien?

Vlooienbeten veroorzaken jeuk, dus de hond zal pogingen doen om er vanaf te komen door te krabben, schuren en schurken. Regelmatig zal hij zijn kop met een plotselinge ruk richting het achterlijf bewegen en tussen de haren gaan bijten. Dat is een poging om de plaaggeest te vangen. Kleine zwarte korreltjes op de huid kunnen wijzen op de aanwezigheid van vlooien.

Dit kunnen namelijk uitwerpselen van vlooien zijn, die voornamelijk bestaan uit onverteerd bloed. Om er zeker van te zijn dat het gaat om vlooien uitwerpselen kun jw de korreltjes op een vochtig papiertje leggen. Door het onverteerde bloed zal het papiertje rood kleuren. Bestrijdingsmiddelen zijn er in verschillende soorten. Een dierenarts kan adviezen geven welk middel het best bij de hond past. Belangrijk is om ook de slaapplaats van de hond te behandelen.

Luizen

Luizen zijn hele kleine witte insecten die zich voornamelijk ophouden in de nekharen van de gastheer. Luizen komen niet zo vaak meer voor bij honden, maar bij jonge honden zie je ze af en toe nog wel eens. Slechte omstandigheden kunnen hiervan de oorzaak zijn. Luizen zijn er in twee hoofdsoorten: de bijtende luizen en de zuigende luizen.

De bijtende luis voedt zich met huidschilfers, de zuigende luis voedt zich met bloed of weefselvloeistof. Luizen laten zich moeilijk bestrijden en veroorzaken net als vlooien jeuk, zodat de hond gaat krabben en schuren. Soms is het nodig om de hond kaal te scheren omdat bestrijdingsmiddelen niet altijd effectief zijn.

Teken

Teken zijn kleine zwarte spinachtigen en variëren in grootte van een paar millimeter tot een halve centimeter. Ze houden zich op in struiken en hoog gras, waar ze wachten op een passerende gastheer. Het diertje laat zich op de gastheer vallen waar het zich vervolgens volzuigt met bloed. Een teek die zich langere tijd op een gastheer bevindt kan zo groot worden als een erwt. Eenmaal volgezogen laat hij zich op de grond vallen. Tegen de tijd dat hij weer honger krijgt, kruipt hij in een struik om te wachten op een volgende gastheer.

Teken zijn het meest actief in de maanden maart tot en met oktober, maar kunnen het hele jaar voorkomen. Dat teken alleen in de zomermaanden actief zijn is dus een misverstand. Teken kunnen besmet zijn met de Borrelia bacterie, die de ziekte van Lyme kunnen overbrengen. Het aantal besmette teken groeit ieder jaar en volgens onderzoekers van de Universiteit van Wageningen is momenteel 25 tot 50 procent van de teken besmet.

Om de gastheer te kunnen besmetten moet de teek minstens 24 uur aangehecht zijn. Het is dus van groot belang dat een teek zo snel mogelijk verwijderd wordt. Voor het verwijderen van teken zijn er specifieke tekenpincetten in de handel. De teek moet zo dicht mogelijk op de huid worden vastgepakt, anders zou de teek in tweeën kunnen scheuren.